Benim, filmleri geçirdiğim ayrı bir süzgecim vardır. Şunu tavsiye ederim arkadaşlara: bir filmi, sesini tamamen kapatarak izleyin. Eğer hemen herşeyi anlıyorsanız o film iyi bir filmdir.

Tabi bu, sessiz daha iyidir anlamında değildir. Yoksa sesli film diye birşey olmazdı. Ses kullanılır tabi yine. Ama sinema öncelikle görsel bir sanattır ve meramını sadece resmedişiyle anlatmalıdır. Ses, (replikler, müzik, efektler....) destek olur bütüne. Oluşturulmak istenen etkiyi arttırır.

Bence her sinemacı, deneyselde olsa sessiz birşeyler çekmeyi düşünmelidir.

Bakın, Richard Attenborough'ın Chaplin filminde, Charles Chaplin'in filmini yaparken takıldığı bir sorun vardı. Gözleri görmeyen bir kadının, Şarlo'yu zengin sanmasını istiyordu. Film sessiz olduğu (ve herkesin ısrarlarına karşı gelip filmini sessiz çekmeyi istediği) için bir çözüm arıyordu. Ve buluyordu. İşte bu, sinema sanatının özüne işaret eden bir ayrıntıdır.

Aslında bu çok uzun, örneklerle konuşulabilecek bir konu. Ama benim fikrim bu.

Hocaların tavsiye ettikleri genelde dialogsuz filmler olduğu için bu filmlere sessiz deniyor. Bence Görkem hayet iyi açıklamış zaten verdiği tavsiyeler bu işle ilgilenenlerin yeni başlayanlara verdiği tavsiyeler. Bir filmi sesi kısıp izleyebiliyorsak o filmin güçlü bir sinema dili olduğunu söyleyebiliriz.

Bunun yanında "ses etkisi" başlığı altında değerlendirilebilecek müzik ve ses efektleri var. Film müziği için şimdiye kadar duyduğum en güzel tanım Alper Maral'ın söylediği " Film müziği görünmeyeni anlatır " sözüydü. Genel olarak bu tanımdan görsel olarak verilemeyen şeylerin müzik aracılığıyla verilmesi mantığını çıkarıyorum.

Bu işe yeni başlayanların bol dialog, müzik, efekt yardımı olmadan görsellik kullanarak birşeyler anlatma çabaları şüphesiz onlara pek çok şey katacaktır. Bu bakımdan bu tür çalışmalar yararlı olacaktır diye düşünüyorum.