Bizzat kendimden yola çıkarak böyle yan etkilerin olduğunun farkına vardım. İlk aklıma gelenler;
- Sağa sola film kamerası gibi bakma, " acaba burdan nasıl bir görüntü çıkar ? " sorusu
- Bazen kendini bir filmin içindeymiş gibi hissetme
- Önemli ve güzel anlarda başlayan film müziğini gerçek hayattada arama, bir türlü çalmayınca üzülme hali
- Arkadaşların anlattığı hikayeleri dinlerken kafada olay örgüsü, dekupaj yapma sağlam bir film çıkarmı diye düşünme
- Aklındaki senaryoyu düşünmekten ötürü baktığını görememe, bir türlü çekilcek olan filmin göz önünden gitmemesi
- Sevdiğin bir müziği duyduğunda , bunu filmde kullansam nasıl olur diye düşünüp parçadan alınan zevkin azalması
- Sürekli bir film çekme isteği hali, geceleri rüya yerine film görme
- İzlenmesi gerek o kadar film olduğunu öğrenince hep sinemaya gitme isteği ve bütçe çöküntüsü
- Arkadaş muhabbetlerinde konunun hep sinemaya gelmesi ve acaba sıkıcı oluyorum kuşkusu
- Film izlemeyince baş gösteren mide bulantısı, baş ağrısı , ateşlenme
gibi maddeleri rahatlıkla sıralayabiliyorum. Bunları düşündükçe sinemacıların neden biraz " acaip " olduğunu daha iyi anlıyorum. En büyük korkum ise kendimi çok kaptırıp ilerde izleyeceğim filmlerden zevk alamama ihtimalim. Eğer çekim tekniklerinin, senaryo yazımının, oyunculuk gibi konuların dibine vurulursa bir türlü filme adapte olamama korkusu cidden beni endişelendiren bir soru işareti.
Bunlar bana yansıyan etkenler. Acaba sadece bende mi oluyor bu tip şeyler yoksa giriş seviyesinde sıkça karşılaşılan olgular mı diye merak ediyorum. Umarım bunlarla akli dengemizi yitirmeden önce güzel filmlere imza atarız
